باد ترانه می خواند؛

رویاهایش را

آسمان پر ستاره نادیده می گیرد ؛

و هردانه برفی

به اشکی نریخته می ماند

سکوت

سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده

اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های برزبان نیامده

در این سکوت

حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو

ومن

برای تو وخویش

چشمانی آرزو می کنم

که چراغ ها و نشانه ها را

در ظلمات مان

ببیند

گوشی که صداها وشناسه ها را

در بیهوشی مان بشنود

برای تو و خویش ،روحی

که این همه را

در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی

که در صداقت خود

مار ا از خاموشی خویش

بیرون کشد

و بگذارد

از آن چیزها که در بندمان کشیده است